Marleen

❤️ (oja, bluesky bestond ook nog)

Dan ben ik zo dankbaar dat er vanavond een goed team stond. Een team die mij door en door kent, weet wat ze moeten doen en me extra individuele momenten geeft omdat ik het nu sowieso harder nodig heb in deze fase om niet op te geven.

Chapeau! 2/2

De avond eindigde met zo’n heftige herbeleving waar ik nauwelijks uitkwam. Waarbij de verpleging een half uur alles in heeft moeten zetten bij me wat helpt omdat ik helemaal de kluts kwijt was en niet meer wist waar ik was. Wie zij waren. 1/2

Bij mij moet het echt een combinatie zijn, en dat is oké.

Rust afwisselen met activiteiten. En een van de activiteiten op een dag moet een wandeling zijn.

Ik probeer elke dag een stukje te wandelen, dat wordt ook aangemoedigd door mijn behandelaren.

Het begin is altijd moeilijk, maar na 10/15 minuten kom ik op gang en vind ik het fijn om even in de buitenlucht te zijn. Om even te bewegen.

‘Stupid mental health walk.’ Of toch niet.

Gelukkig hebben we warme chocomel als schrale troost.

Het gaat even helemaal niet goed. Ik voel me zo slecht, zo bang…

De afbouw van de benzodiazepinen is zwaar, ik ben misselijk van de herbelevingen, alles voelt te zwaar.

Ik probeer me vast te houden aan de lichtpuntjes. Maar het is moeilijk met zoveel donkerte in je hoofd.

Ik heb voortaan vrijheden, zolang ik het veilig kan houden mag ik (binnen bepaalde tijden) gaan en staan waar ik wil.

Dat is héél fijn. 😊

Nee, ik ga er niet meer naar terug. Dat hoofdstuk is afgerond.

De behandeling richt zich nu op een leefbaar leven. Zonder opnames. Dat zou al mooi zijn. Ik ga ook de wajong in.

Ik was op een van mijn favoriete plekken. De wereld die jarenlang mijn thuis is geweest. Mijn oude werk. Mijn alles: De Efteling.

Het voelde vreemd, maar met mijn beste vriendin aan m’n zijde ging het aardig goed.

Ik ben kapot nu. Maar dat was het meer dan waard. Genoten!

Vandaag op verlof. Nu al onderweg naar iets…. Verwonderlijks. 😉

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb een goede avond gehad.

Voor het eerst in máánden was het niet knokken. Maar kwam ik er met wat spanning doorheen.

En ik durf het bijna niet te typen, zo onwerkelijk. Zo.. ongeloofwaardig?

Maar het is echt zo! ☺️

Jawel, dan kan ik in de tussentijds de benzo’s verder afbouwen (duurt nog +- 3 weken tot 0, hadden we op pauze gezet), wat leuke dingen op de planning, eigenlijk is dit wel een goede timing zo denk ik.

Niet te snel, niet te langzaam.

Ja ☺️

Goed nieuws!

De wachtlijst voor de traumabehandeling is in een maand tijd gehalveerd. Dat betekent grofweg dat ik waarschijnlijk binnen 1-2 maanden aan de beurt ben.

(Maar stiekem is dat ook doodeng).

Het duurt nog even, maar dan kunnen we nog verder met de voorbereidingen!

Mijn verlof thuis ging niet heel goed. Uiteindelijk een vriendin gebeld en die heeft me in een dissociatieve toestand teruggebracht.

Het lag niet aan het thuis zijn, maar een trigger op de heenweg. Die bleef thuis doorsudderen helaas.

Morgen zijn zowel mijn hoofdbehandelaar van de kliniek als ambulant weer terug.

Ik ben echt een beetje bang wat ze denken over hoe afgelopen week gegaan is. 😬

Onderweg naar huis op verlof. Nog wat opruimen en even weg uit de kliniek. (En mijn zomerjas halen)

Stiekem best zenuwachtig, want het gaat niet goed. Tegelijkertijd staat er vanavond ook niet de begeleiding die me kan helpen.

Dan maar even ‘er uit.’

Verstopt onder de dekens.

Ik kan niet genieten van het mooie weer. Niks van de activiteitenlijst die ik heb leidt af.

Ik word alleen maar verdrietiger omdat het me niet lukt.

Ik hang vol in trauma’s. Ik voel me mislukt.

Maar misschien moet ik accepteren dat het vandaag zo is.

Dinsdag krijg ik weer te horen hoe het met de wachtlijst is voor de traumabehandeling.

Ik ben bang dat het weinig is opgeschoten en ik helemaal de handdoek in de ring gooi.

Morgen al 7 maanden opgenomen..

Ik loop helemaal vast.

Zowel fysiek als mentaal in een diep dal. Meer destructief gedrag wat me momenteel niet lukt om te draaien, ondanks hulp van de verpleging.

Ik word gek van mezelf en alle spanning en het lukt me momenteel niet om het anders te doen, hoe graag ik ook wil…

Ik word gek van mijn immuunsysteem die een sinpele verkoudheid niet eens op kan ruimen.

Al bijna 3 weken terwijl andere op de afdeling binnen 1 week wel klaar waren. Bleh.

Ik verveel me te pletter. Niks lukt. Een spanningsboog van 5 minuten. Ik voel me ontzettend slecht.

Ik heb geen idee meer wat ik met mezelf aan moet, en de verpleging ook niet..

Dat maakt me alleen maar nog verdrietiger.

Onbekend hoe lang het gaat duren

Ik voel me steeds verder compleet uit de samenleving gerukt. Steeds minder contact met mensen buiten de kliniek. En het is ook lastig, als zo weinig kan. Maar ik mis de ‘gezonde’ mensen om me heen wel. 2/2

Volgende week alweer 7 maanden opgenomen…

De afgelopen dagen loop ik er even flink mee te struggelen. Ik verlang naar huis. Maar dan moet eerst de traumabehandeling goed gestart zijn, en die wachttijd schiet niet op.

En het maakt me gewoon verdrietig. 1/2

Still alive hoor!

Maar bovenop de hersenschudding ook nog een fikse verkoudheid en die was wat funest.

Ik heb een paar hele dagen geslapen, dat wil eigenlijk ook wel wat zeggen. Ik, en slaap.

Ik begin me nu langzaam wat beter te voelen (en gelijk weer een nacht zonder slaap)

Er is al een heel blij meisje, maar we zijn er nog lang niet en ik zou het zo leuk vinden voor haar om het compleet te krijgen.

Zijn er nog mensen met stickers? Volgens mij gaat de actie nu z’n laatste week in.

Ik hoop zo dat het lukt. 🤞🏻🤞🏻

Er is iemand laaaaaaiend enthousiast! Dankjewel!

Heel fijn!

Ik vond ze al heel vriendelijk aan de telefoon toen ik wat vragen had over een verwijzing etc.