Random Jlit Quotes in Thai

นี่แหละที่เป็นความสิ้นหวังแค้นใจของเธอ (ห่านป่า: โมริ โอไก)

เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เธอก็ยังจะถูกโลกข่มเหงกดขี่ นี่แหละที่ทำให้เธอเจ็บปวด

(บันทึกเตือนความจำของโอกาตะ เรียวไซ: อาคุตะงาวะ ริวโนะสุเกะ)

ข้าคิดว่าท่านจำเป็นต้องเลือกละทิ้งสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ไม่ชีวิตของลูกสาว ก็พระตถาคตเดอุส

อยากเขียนให้เป็นรูปร่างชัดเจน คุณเข้าใจหรือเปล่า (ตราบสายลม...ยังหายใจ: โฮริ ทัตสึโอะ)

ที่ซึ่งคนอื่นคิดว่าเป็นจุดจบ ผมอยากบรรยายความรู้สึกของเราที่ไม่มีใครล่วงรู้

มีเพียงความสุขที่เราแบ่งปันกันในขณะนี้ เวลานี้ ความสนุกสนานแห่งการมีชีวิตซึ่งเริ่มต้นที่นี่

ผมตั้งใจจะเขียนเรื่องของคุณเป็นนิยาย ตอนนี้ในหัวผมมีแต่เรื่องคุณเท่านั้น

เงินแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวก็ไม่มีทางเข้ากระเป๋าคนรวยได้ (นาวานรก: โคบายาชิ ทาคิจิ)

ถ้าไม่มีกะลาสีกับคนเติมไฟซะอย่าง เรือก็แล่นไม่ได้ ถ้าแรงงานไม่ทำงานซะอย่าง

ข้าคงจะงดงามขึ้นมากสินะ... (รอยสัก: ทานิซากิ จุนอิจิโร)

นายท่านคะ ขอให้ข้าได้ดูรอยสักที่แผ่นหลังโดยเร็วเถิด แลกกับการได้รับชีวิตของท่านมา

บางทีอาจจะไม่มีใครในโลกนี้ด้วยซ้ำไป (คนบ้าบนหลังคา: คิคุจิ คัง)

แต่ตราบใดที่พี่โยชิได้ปีนหลังคา พี่ก็มีความสุข ไม่มีใครในประเทศนี้จะมีความสุขเท่า

ผมบอกพ่อแล้วว่าพี่โยชิไม่ได้เจ็บปวดอะไร ถ้าพี่เขาเป็นอย่างนั้นเราค่อยทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเขา

และป่าสนซึ่งไม่เคยจางหายจากความทรงจำให้ฉายชัดขึ้นในใจ (ตราบสายลม...ยังหายใจ: โฮริ ทัตสึโอะ)

ผมไม่ได้ตั้งใจมองสิ่งเหล่านี้ ผมกำลังเรียกคืนภาพทิวเขา ยอดเนิน

เนินเขา และป่าสน ในขณะที่สิ่งอื่นกลืนหายกับความมืดเป็นสีน้ำเงินหม่นทะมึน อย่างไรก็ตาม

คืนนี้พระจันทร์ดวงเล็กลอยเด่น พอให้มองเห็นสิ่งรอบตัวเลือนราง ไม่ว่าจะทิวเขามีเมฆลอยเรี่ยปลายยอด

ดูลังเลตลอดเวลา (ตราบสายลม...ยังหายใจ: โฮริ ทัตสึโอะ)

ฝันเฟื่องของผมลอยล่องอยู่เหนือสารพันเหตุการณ์ระหว่างเรา บางครั้งพัดผ่านรวดเร็ว บางขณะหยุดนิ่ง

ซาคากุจิ อังโกะ)

ในโลกเรานี้ไม่มีอะไรที่จะเคลื่อนไหวได้อย่างประหลาดมหัศจรรย์เท่ากับค่าของเงินอีกแล้ว (ไข่มุกสีเลือด:

(สูญสิ้นความเป็นคน: ดะไซ โอซามุ)

ผมจึงแทบไม่สนทนากับคนรอบข้าง เพราะไม่รู้จะพูดอะไรแบบไหนดี มาถึงตรงนี้ สิ่งที่ฉุกคิดได้คือ ตัวตลก

ผมไม่เข้าใจอีกนั่นแหละ ยิ่งคิดยิ่งสับสน รังแต่จะหวาดหวั่นกังวลว่าตัวเองผิดแปลกจากคนอื่นเขา

ด้วยเหตุนี้จึงโง่เขลา ตื้นเขิน อ่อนแอจนกว่าจะเสื่อมทรามจนถึงขีดสุด (ทฤษฎีความเสื่อมทราม: ซาคากุจิ อังโกะ)

ไม่แข็งแกร่งพอจะทนต่อความทุกข์ยากตรากตรำ มนุษย์นั้นน่ารักน่าสงสาร เปราะบาง และอ่อนแอ

มนุษย์ไม่มีทางเสื่อมทรามต่ำตมไปตลอดกาลได้ เพราะจิตใจมนุษย์หาใช่เหล็กไหล

นี่ก็ไม่รู้จักจบสิ้นไม่ใช่รึ (ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง: ซาคากุจิ อังโกะ)