Twee jaar geleden verscheen dit stukje. Man, wat hebben we veel meegemaakt sindsdien. Ik probeer het de laatste tijd een beetje te behappen, maar het is bijna niet te doen. En toch. Ik hoor het hem nog steeds zeggen: “Ik sta steeds weer op, haha” ❤️.
“De dood is een radicale motherfucker.
Ik roep momenteel steeds naar mijn vader:
“He ouwe, dat weggaan, daar is de lol wel van af, kom nou maar weer terug.” Mooi dat ie niet luistert.”
www.parool.nl/cs-b593fd3b/
"Onderaan de helling omarmt hij me. “Héérlijk, kind.” Mijn vader spreekt altijd nadrukkelijk als hij enthousiast is. Iets is nimmer gewoon leuk, maar léúk, met streepje en uitroepteken. Maar als we elkaar lachend aankijken, komt opeens het besef." Column: www.parool.nl/columns-opin...
En hier is ie dan. Zijn handschrift. Mijn pols. Voor altijd.
Lol!
“Ik lig op een bank, rond me de te verwachten doodskoppen- en drakenparafernalia. Ik durf niet te kijken naar de gast die over mijn arm gebogen zit. Vriendelijke jongen, hij was ook heel hygiënisch met ontsmettingsmiddelen bezig, maar wat als hij een ingeving krijgt?”
www.parool.nl/columns-opin...
"Eigen schuld, dikke lul" is bij ons nu al niet meer weg te denken. Dank, Canadese man van @roosschlikker.bsky.social 😆
“Ik gun t hem in zijn natuurlijke habitat te zijn, want zo voelt ie zich niet altijd. Dat is ook mijn schuld. Laatst ontdekte ie dat ik hem al decennialang ‘eigen schuld, dikke lul’ laat zeggen zonder hem te verbeteren. “Dikke bult? Is het dikke bult? Wie bedenkt dat?””
www.parool.nl/columns-opin...
Hahaha heel graag gedaan
“Moed hebben is niet zozeer bergen beklimmen, aan een koordje boven de Andes hangen of een Japanse kogelvis in je keel laten glijden. Moedig zijn is luisteren naar je eigen gefluister, datgene verdragen dat je het liefst onder een hoop geluid zou verbergen.”
www.parool.nl/columns-opin...
Gekke dagen, dat zijn het. Maar we maken er wat van, hoor, pap. Dat deed jij ook altijd. Feest je een beetje mee op mijn schouder vanavond?
O jongens, dit was zo spannend en leuk! Vanaf 1 januari op @npo_start.
“Ik zie ze, deze zachte wenken, de stille giften die me net even de dag door helpen.
Maar helaas ben ik een mens. En mensen staan biologisch behoorlijk rottig afgesteld. Daardoor gaat mijn aandacht ook naar het verkeerde.”
www.parool.nl/columns-opin...
Wederom een prachtige column van @roosschlikker.bsky.social in @parool.nl
“De kerel in de condoleancerij bij mijn vaders uitvaart die zegt: “Het is een zwarte dag.” Ik knik, maar hij is nog niet klaar. “Voor mij.” Het feit dat ik in de lach schiet maar hij me ernstig blijft aankijken. Ik die me afvraag wie hij is. Nooit gezien.”
Column: www.parool.nl/columns-opin...
😊
““We zijn allemaal bij je,” zei ik. Op het moment dat hij het slaapmiddel kreeg, kwamen als vanzelf mijn man en zonen rond zijn hoofd staan. Er klonk een zucht die alles losliet.”
Na twee weken pauze ben ik weer terug in @hetparool. Met een column over de man die naar buitenlucht rook.
Man, wat hebben wij veel pret gemaakt 😊💃!
Ik ging vandaag bij je kijken, pap. Je lag er mooi bij. Dat zeggen ze dan. Maar je bent buitenkant geworden. En daar ben ik nog niet aan gewend. Omdat je in mijn binnenste zit. Je bent zo dicht bij me, dat ik je amper missen kan. En tegelijk zit er een gat in mijn hart. Het gat waar jij hoort.
Lieve iedereen die heeft gereageerd op het overlijden van mijn vader. Dank voor alle lieve berichten! Het lukt me niet iedereen te beantwoorden maar ik zie alles en het doet me enorm goed. Ik voel me verdrietig en gewond maar ook enorm gesterkt door alle mooie boodschappen ❤️
Lieve papa. Grote, stoere, sterke maar boven alles lieve papa. Wat is het een voorrecht dat ik jouw dochter mag zijn. Je hebt zo veel liefde gegeven.
Gister ben je in liefde gegaan. Je bent in m’n armen gestorven. De grootste, stoerste, sterkste maar bovenal liefste. Voor eeuwig deel van ons ❤️.
Wat lief, dankjewel ❤️. Ik zal mijn best doen!
Stille dagen. Koude dagen. Moeilijke dagen. Maar ook elke dag minimaal 1 keiharde lach. En mijn kop gericht naar een heel klein zonnetje. Er zijn een hoop dingen waar ik niet goed in ben. Maar reiken naar het licht, dat kan ik.
“Jetten deed wat hij moest doen. Hij plaatste na de verkiezingsoverwinning een foto, kussend met zijn hockeyhunk. De liefde spat ervan af. Intussen brult het commentaarkoor.
Slechts één herhaalde regel klopt.”
www.parool.nl/columns-opin...
“Ik zie het voor me. De montere man. De keurige bezoekers. En dan de muis die koninklijk over haar laatste rustplaats trippelde. Mijn moeder háátte muizen.”
Column:
www.parool.nl/columns-opin...
Vandaag mocht onze oudste eindelijk weer het veld op nadat hij zijn voet had gebroken. Het lukte opa niet om aan de lijn te staan, maar amen met zijn vriend Theo Verlangen (die ook wel wat van voetbal weet) kon hij live alles volgen. En zo sprokkelen we mooie momentjes bij elkaar. Elke dag ❤️.
“Ooit omschreef ik mijn vader en zijn fietsmaten met wie hij honderden kilometers per week reed als oudere mannen die de dood voor zich uit probeerden te duwen. Misschien is dat wat ik ook probeer. Niet zozeer mijn eigen dood, maar de zijne.”
Column @parool:
www.parool.nl/columns-opin...
"Superhelden zijn geen mensen die zich groot wanen. Het zijn degenen die kleintjes zijn, kwetsbaar huilen omdat het lijf zeer doet, maar die ook een cape vouwen van een ziekenhuislaken."
Column:
www.parool.nl/columns-opin...
