ABD ve İsrail’in birkaç günlük çatışma ve kayıpsız zafer hevesiyle başlattıkları macera, yıpratma savaşına dönüşüyor. Yıpratma savaşı da sekiz yıllık savaş tecrübesi olan İran için oyun bahçesi, birkaç haftada zafer bekleyen ABD ve İsrail için felaket.
Siyaset esnafının dilinden düşmüyor: “Eski dünya ölüyor, yenisi bir türlü doğamıyor; şimdi canavarlar zamanı.” Gramsci böyle bir sözü ne söyledi ne de yazdı. Daha doğrusu, bu sözün “viral” olmasını sağlayan o çarpıcı ifadeyle yapmadı.
Üremek veya neslimizi sürdürmek konusundaki konuşmaların çoğu bu soruyla başlayıp bitiyor. Oysa varoluşumuzun en derin meselelerinden üremek, bu alelade sorudan daha zengin ve karmaşık bir ahlaki zeminde anlam kazanıyor.
Kulağa fazlasıyla sıradanmış gibi gelse de, etraflıca düşünmeye vakit bulamadığımız, belki de gönül indirmediğimiz bir soru: Çocuk sahibi olmak istiyor muyum, istiyor muyuz?
İsyanların, ayaklanmaların, toplumsal çatışmaların böyle kültürel araçlarla da kontrol edildiğini, yatıştırıldığını anlayabilmemiz için daha kaç Super Bowl gösterisine veya Grammy ödül konuşmasına ihtiyacımız var?
İnsan sormadan duramıyor. Gerçekten sinema için bunca rezilliğe değer mi?
aşam tarzına yönelik tehdit algısı kuşkusuz meşru ve belirleyicidir, ancak asıl belirleyici olan kentsel mekânların kim tarafından ve hangi çıkarlar doğrultusunda dönüştürüldüğüdür.
Kadıköy Rıhtımı’nda yapılması planlanan cami projesi yeniden siyasal ve toplumsal gündemin merkezine taşındı. Bu mesele, hangi yaşam tarzının korunuyor olduğu sorusunu dışlamadan, daha geniş bir kentsel ve siyasal çerçevede ele alınmalıdır.
X kullanıcıları son birkaç gündür dijital sürüler halinde kendilerini sürüden ayrılan “nihilist penguen” ile özdeşleştiriyor. Hadi biraz dürüst olalım. Bizim dünyamızda, yani insanların dünyasında işlerin böyle yürümediğini hepimiz biliyoruz, değil mi?
Bu duyguyu muhtemelen hepimiz biliyoruz: Pazar günlerinin kasvetli boşluğu. Bizi sıkılmaktan bile alıkoyan tedirgin edici bir atalet, tuhaf bir tekinsizlik hali. Belki farklı çocukluk anılarının türlü çağrışımları…
Kartalkaya’daki yangın faciasının üzerinden tam bir sene geçti. 34’ü çocuk 78 kişinin hayatını kaybettiği facianın nedeni ihmaller zinciriydi: “Memleketi yangından çıkmış bir otel harabesi olarak gördük.”
Tren Düşleri (Clint Bentley, 2025) modernliğin raylarında ilerlerken geride kalan eski dünyanın bedelini tek bir insan hayatının çatlaklarında görünür kılıyor.
Gazeteci Hrant Dink’in göz göre göre katledilmesinin üzerinden tam 19 yıl geçti. Dink’in kurucusu ve genel yayın yönetmeni olduğu Agos’un 12 ve 19 Ocak 2007 tarihli sayılarında iki bölüm halinde yayımlanan son yazısını paylaşıyoruz. Anısına saygıyla…
Birçoğu aynı görsel dil etrafında birleşti, kendilerini alenen “Z kuşağı” diye tanımladı. Peki, bu etiket sahiden ne anlama geliyor? Tüm bu ayaklanmalar ne kadar sonuç üretebildi?
“Z kuşağı protestoları” ifadesi, geçen yılın en fazla aşındırılan siyasi klişelerinden biriydi. 2025’te dünyanın dört bir yanında gençler sokaklara çıktı, bazıları hükümetlerini devirmeyi bile başardılar.
Béla Tarr, sinemayı zamanın ağırkanlı akışıyla birleştirir, filmin çözülüşünü trajik biçimde ona eşitler. Böylece bize zamanı duyumsatır çünkü onun çektiği görüntüler “zamanın zamanıyla aynı zamandadır.”
vesaire’den yeni bir e-posta yayını: retina, farklı alanlardan ayrıntılı araştırma ve inceleme yazılarını e-posta kutunuza taşıyor. Her sayıda derinlemesine bir okuma deneyimi vaat ediyor. Şimdi ücretsiz kaydolun.
Gazze’de de gördüğümüz üzere, bu yeni cezasızlık çağında “hukuka uygunluk” görüntüsünü sürdürme zahmetine bile gerek duyulmuyor.
Zor bir yılı daha geride bırakıyoruz. Belki de bu yüzden etrafımızda bir “2026 heyecanı” görmek de kolay değil.
Sosyal medyaya dair kıyamet senaryolarından biri üç aşağı beş yukarı şudur: Etkileşimin dopamin patlamalarına ve kısa videoların anlık tatminine bağımlı hale gelmiş kullanıcılar kitap okuma becerisini kaybeder, nihayetinde aptallaşır ve tepkisel davranır.
Yeni bir yılın gelişini nasıl tanımlamayı tercih ediyoruz? Temiz, yeni bir sayfa… Bir öncekini hatırlatmayan, her şeyiyle bambaşka olmasını dilediğimiz bir dönem. İhtimaller arasında yalnızca “ilerleme” var, aklımızda hep daha iyisinin olacağı.
Joachim Trier'in son filmi "Manevi Değer", bugünden itibaren sinemalarda.
Film hakkındaki düşüncelerimi birkaç ay önce @vesaire.press için yazmıştım:
Asıl tartışma konusu, yapay zeka son birkaç yıldır vaat ettiği spekülatif getirileri sağlayamaz hale geldiğinde sermayenin nereye akacağıdır. Bu soru, bizi doğrudan Marx’ın aşırı sermaye birikimden kaynaklanan krizlere ilişkin analizine yönlendirir.
Yapay zekanın geleceği elbette tartışma konusu değil. Dot-com balonu patladıktan sonra internet nasıl ayakta kaldıysa bu teknoloji de öyle varlığını sürdürecek.
Yasujirō Ozu, küçük hikayeler aracılığıyla bizi gündelik hayatın karmaşıklığıyla yüzleşmeye zorlar; çoğu zaman kaçındığımız o karmaşayla…
Sosyal medya akışları artık profesyonel içeriklerle dolu, bu da platformları eğlenceden ve doğallıktan uzaklaştırarak daha çok “işyeri” gibi hissettiren mecralara dönüştürdü.
Artık kitabın kendisine değil onun etrafındaki köpüğe talibiz. Kitabın “üzerine yazılmış” metinler önce okumanın bir yolu, sonra kitabın yerine geçen bir alışkanlık, sonunda da kitabın kendisini gölgeleyen bir suret oluyor.
Kimse kendini kandırmasın. Bahis parası yıllardır bu oyunun içinde: Kulüplerin bütçelerinde, yayıncıların reklamlarında, taraftarların kuponlarında.
